560 Home | Texts

Boethius

Consolatio Philosophiae
Sed medicinae, inquit, tempus est quam querelae. Tum vero totis in me intenta luminibus: Tune ille es, ait, qui nostro quondam lacte nutritus, nostris educatus alimentis in virilis animi robur evaseras? Atqui talia contuleramus arma quae nisi prior abiecisses invicta te firmitate tuerentur. Agnoscisne me? Quid taces? Pudore an stupore siluisti? Mallem pudore, sed te, ut video, stupor oppressit. Cumque me non modo tacitum sed elinguem prorsus mutumque vidisset, ammovit pectori meo leniter manum et: Nihil, inquit, pericli est, lethargum patitur, communem illusarum mentium morbum. Sui paulisper oblitus est. Recordabitur facile, si quidem nos ante cognoverit; quod ut possit, paulisper lumina eius mortalium rerum nube caligantia tergamus. Haec dixit oculosque meos fletibus undantes contracta in rugam veste siccavit.

Tunc me discussa liquerunt nocte tenebrae
    luminibusque prior rediit vigor,
ut cum praecipiti glomerantur sidera Coro
     nimbosisque polus stetit imbribus
sol latet ac nondum caelo venientibus astris
     desuper in terram nox funditur;
hanc si Threicio Boreas emissus ab antro
     verberet et clausum reseret diem
emicat et subito vibratus lumine Phoebus
     mirantes oculos radiis ferit.